สวัสดีครับ
 
ฮ่ะๆ ไม่ได้เข้ามานาน Exteen เขาเปลี่ยนอะไรเยอะเนอะ
 
 
 
 
งั้นก็...เอี่ยวขอเข้าเรื่องตรงๆเลยนะครับ
 
อาจยาวไปนิด...และไม่มีทั้งภาพและสีสันอะไร
 
อยากให้มันเรียบง่าย...
 
 
 
 
 
เนื่องจากว่าตอนนี้ งานเอี่ยวหนักมาก
 
ไม่ว่างเหมือนก่อน ปลีกตัวไม่ได้
 
 
เวลาว่างมีก็พอพักผ่อนเล่นเกมอ่านหนังสือบราๆ
 
เผลอแป้ปเดียว ก็ต้องเข้านอนอีกแล้ว
 
 
 
 
 
 
 
เอี่ยวเคยเป็นบล็อกเกอร์ว่างงาน อับทุกวัน
 
ทำแต่ในสิ่งที่ชอบ...
 
แต่ตอนนี้ไม่เหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว
 
 
 
 
 
14มีนาปีนี้ เอี่ยวก็จะอายุ 27 แล้วครับ
 
อะไรๆก็เข้ามาสู่ชีวิตเยอะมาก
 
 
 
 
 
จริงๆความคิดที่จะปิดบลอคนี่มีมานานแล้วครับ
 
ตั้งแต่ที่เอี่ยวดองบลอคไปนานครึ่งปีคราวก่อน
 
 
แต่เอี่ยวทิ้งไม่ลง ตัดใจไม่ขาด
 
 
เอี่ยวเป็นพวกยึดติดอดีต
 
 
 
เอี่ยวมีความสุขมากๆเลยนะ
 
ที่คนไม่มีอะไรดีสักอย่างแบบเอี่ยว
 
ทำให้พี่ๆน้องๆที่แวะมาบลอคนี้มีความสุขได้
 
 
 
เอี่ยวเองก็มีความสุขเหมือนกัน
 
ที่ได้อ่านคอมเม้นท์จากทุกท่าน
 
 
 
คนที่ไม่เคยทีใครเห็นหัวในชีวิตจริงแบบเอี่ยว
 
กลับสามารถแสดงตัวตนในบลอคได้ขนาดนี้
 
 
 
ดีใจจริงๆ ดีใจเหลือเกิน...
 
 
 
เอี่ยวจึงพยายามทำทุกอย่าง พยายามทุกสิ่ง
 
ที่จะยื้อชีวิตบ้านแห่งนี้เอาไว้...
 
 
บ้านแห่งแรกที่มอบความสุขให้เอี่ยวจากใจจริง
 
บ้านที่มีเพื่อนๆแวะเวียนมาเคาะประตูทักทายไม่ขาดสาย
 
 
 
 
 
 
 
 
จนกระทั่งผ่านไปสี่ปี
 
 
 
 
 
 
มรสุมต่างๆเริ่มกระหน่ำเข้ามา แน่นอนว่า
 
บ้านแห่งนี้ก็ย่อมต้องผุพังไปตามกาลเวลา
 
 
 
แต่เจ้าของบ้านแบบเอี่ยวกลับไม่ว่างมาบำรุงรักษามัน
 
เหมือนเช่นแต่ก่อนที่เอาสีมาทา เอาไม้มาต่อเติมทุกวัน
 
 
 
เหลือเพียงเดินออกไปทำงานแล้วกลับมานอนเท่านั้น
 
นานๆถึงจะปุปะรอยรั่วฝนหยด
 
 
 
 
 
แต่ว่าทุกครั้งที่เปิดเข้าไป
 
 
 
 
มุมต่างๆในบ้านก็จะหวนให้เอี่ยวนึกถึงเสมอ
 
 
เอ็นทรี่นี้เราอย่างงั้น เอ็นทรี่นั้นเราอย่างงี้
 
 
มีคนเม้นท์ให้กำลังใจ มีความรู้สึกดีๆ
 
 
 
ถึงจะเก่าและโทรมยังไง
 
ก็มีความสุขเหลือเกิน...
 
 
 
 
 
แต่หันไปมองนอกบ้านจากประตูที่เปิดอ้าไว้
 
 
 
โลกมันยังคงหมุนต่อไป
 
 
และเราก็ต้องก้าวเดินข้างหน้า
 
 
 
 
 
บ้านหลังนี้ปัจจุบันผู้คนที่แวะเวียนเข้ามาน้อยลงทุกวันๆ
 
 
การต่อเติมตามยุคสมัย ไม่ว่าจะพยายามยังไง
 
 
ก็ไม่สามารถทำให้สวยได้ดั่งเก่า
 
 
 
 
ฝืนดิ้นรน
 
ก็ยิ่งค่อยๆสูญเสียความเป็นตัวเองลงไปทุกวัน....
 
 
 
 
 
เอี่ยวจึงคิดว่า ถึงเวลาต้องปล่อยให้มันได้พักผ่อนเสียที
 
 
บ้านหลังนี้ฝ่าลมฝนกับเอี่ยวมานานแล้ว
 
แขกที่มาเยือนก็เริ่มจางลงไปทุกวัน
 
 
 
 
 
 
 
 
ก่อนที่บ้านหลังนี้จะพังทลายไปกับตา
 
 
จึงอยากรักษาภาพที่สวยงามของมันเอาไว้
 
เท่าที่จะทำได้...
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
ขอบคุณนะ ที่มอบความกล้าให้เอี่ยวได้แสดงความเป็นตัวเอง
 
ขอบคุณนะ ที่ทำให้เอี่ยวได้พบเจอคนดีๆมากมาย
 
ขอบคุณนะ ที่แบ่งพื้นที่ให้เอี่ยวได้พักใจ
 
 
ขอบคุณ...จริงๆ
 
สำหรับสี่ปีที่ผ่านมา....
 
 
 
 
 
 
----------------------------------------------------------
 
 
เอี่ยวจะไปสร้างบ้านหลังใหม่
 
แม้จะไม่ยิ่งใหญ่เท่าบ้านหลังนี้
 
 
และไม่ได้มีอะไรมากมายเท่าที่นี่...
 
เป็นบลอคที่ค่อยๆอับไป ไม่โดดเด่นเหมือนเก่า
 
 
 
 
แต่ก็ยังยินดีต้อนรับทุกคนเสมอ
 
ถ้านานๆทีจะไปเยี่ยม
 
 
เอี่ยวก็คงดีใจ
 
 
ไว้ทำเสร็จแล้วจะมาลง LINK ไว้ให้ที่นี่
 
--------------------------------------------------------
 
 
 
 
 
ขอบคุณ...เพื่อนๆทุกคนที่แวะเวียนมา
 
บางคนก็พึ่งมาใหม่ บางคนก็มาหาประจำตลอดสี่ปี
 
 
 
แต่ยังไงก็ต้องขอบคุณทุกคนมาก
 
เอี่ยวอาจเอ่ยชื่อไม่หมด
 
 
เพราะผู้คนที่ผ่านไปมาเยอะจริงๆ
 
ถ้ายังไงก็ขอโทษด้วยนะครับ
 
 
 
 
 
 
 
-----------------------------------------
 
ขอบคุณน้องเคย์โซลดิค ที่ชวนพี่เข้าไปลองคอสเพลย์
 
แม้ว่าพี่จะลุ่มๆดอนๆอยู่ตลอดก็ตาม ฮ่ะๆ แต่ได้เคย์แนะนำเยอะจริงๆ
 
 
 
ขอบคุณพี่FFman ที่แม้เราจะเคยโคงานข้ามบลอคกันจริงๆจังๆไม่กี่ครั้ง
 
แต่บลอคพี่ก็เป็นแรงบันดาลใจให้บลอคผมจริงๆ
 
 
 
ขอบคุณพี่ๆชาวสตู